Tak jak wszędzie, tak początki w praktyce coachingu bywają trudne. Wiele osób po ukończeniu szkoły coachów nie realizuje pracy w zawodzie, mimo zdobytej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych. Zdobyta wiedza, umiejętności i postawa służy im bowiem do realizacji własnych celów oraz do rozwoju osobistego. Ogromne znaczenie w tym procesie ma praktyka – czyli inicjowanie i prowadzenie sesji. Ważne są również spotkania z innymi coachami oraz udział w warsztatach organizowanych przez IC, ICF, EMCC i przećwiczenie poznanych technik, modeli pozwala na elastyczne i bardziej sprawne posługiwanie się zdobytymi kompetencjami. . Są jednak osoby, które pragną zostać coachami, ale z różnych przyczyn nimi nie zostają. Co jest więc potrzebne, by rozpocząć przygodę z byciem coachem?

Odwaga, czyli klucz do wszystkiego

Odwaga pomaga w przełamywaniu własnych barier oraz pokonywaniu strachu. Dlatego też jest czynnikiem wręcz niezbędnym do tego, by rozpocząć swoją przygodę z coachingiem. To cecha również potrzebna do tego, by nie stać w miejscu i szukać Klientów, którzy zechcą skorzystać z metody wspierania rozwoju realizowanej w formie cyklu spotkań. Odwaga na początku przygody z coachingiem objawiać się będzie na wiele sposobów i dostrzeżesz ją w swoich działaniach zarówno podczas prowadzenia sesji, jak i innych czynnościach jej towarzyszących. Niezwykle ważne jest, by nie zapominać o niej podczas kontaktu z Klientem, gdyż to Twoim zadaniem jest towarzyszenie klientowi w drodze do wyznaczania i realizacji swoich celów, praca nad pokonywaniem blokad oraz wsparcie w pojawiających się emocjach.

Zaufaj intuicji. To ona Cię poprowadzi

Celem coachingu, poprzez aktywne słuchanie, zadawanie pytań oraz dobór odpowiednich narzędzi i zadań rozwojowych, jest wsparcie Klienta w wyznaczaniu przez niego założeń oraz znajdowaniu zasobów potrzebnych do ich realizacji. By tego dokonać, niezbędna jest intuicja, gdyż to ona nakieruje Cię na zadanie konkretnego pytania lub zastosowania techniki, które w ostatecznym rozrachunku pozwolą Klientowi na refleksyjne uczenie się w procesie zmiany, działanie w realizacji celów, czy zmianę na poziomie tożsamości.

Bądź. Działaj. Praktykuj. Superwizuj się!

Jeżeli uważasz, że nie jesteś jeszcze wystarczająco dobry lub dobra po uzyskaniu dyplomu/certyfikatu coacha, by uprawiać ten zawód…to zawsze możesz tak już uważać. Oczywiście, kolejna zdobyta wiedza bywa użyteczna, lecz nie poparta praktyką może stracić na znaczeniu. Dlatego nie bój się popełniać błędów, bo tylko one pozwolą Ci stać się lepszym. Kiedy zaczynasz praktykę korzystaj ze wsparcia superwizora. Przejdź swój własny proces coachingowy i superwizyjny. Superwizja jest najlepszym sposobem na rozwój kompetencji coacha, stanowi element higieny psychicznej, jest nieodzownym elementem w pracy profesjonalisty, stanowi wymóg w procesie akredytacyjnym Izby Coachingu, European Mentoring & Coaching Council lub zamiast mentroringu w International Coaching Federation.